Łuszczyca – wstydliwa choroba?

489536302_1803dcc666_b

21 czerwca 2014 • Porady ogólne, Wszystkie, Łuszczyca • Wyświetleń: 3676

Na świecie istnieje coraz więcej chorób, które zalicza się do grupy „chorób wstydliwych”. Jednym z takich przypadków jest łuszczyca, jednak nazywanie jej „wstydliwą” jest błędem, gdyż jest to jedna z najczęściej występujących chorób skóry XX i XI wieku. Mimo iż jej przyczyny, objawy i sposoby leczenia są znane, niestety, na chwilę obecną nie wynaleziono jeszcze leku ani kuracji, która pozwala pozbyć się jej bezpowrotnie.

Łuszczyca
„Łuszczyca (łac. psoriasis) – przewlekła, nawracająca choroba skóry, która charakteryzuje się występowaniem na skórze łuszczących się wykwitów. Choroba ta należy do najczęściej występujących schorzeń dermatologicznych – dotyka 2-4% populacji. „

Łuszczyca ma kilka postaci. Można wyróżnić je na podstawie lokalizacji i rodzaju zmian skórnych. W większości przypadków objawy można zauważyć na łokciach, kolanach i owłosionej skórze głowy, gdzie pojawiają się czerwonobruntne grudki pokryte suchymi łuskami. Gdy łuski zostaną zdrapane dochodzi do minimalnego krwawienia, ponieważ skóra jest bardzo płytko unaczyniona i cienka. Zmiany mają czasem tendencję do zlewania się. Progresja choroby jest zróżnicowana, może mieć przebieg łagodny z niewielkimi wykwitami skórnymi, przybierającymi formę wielkości łebka szpilki, aż po ciężkie przypadki, które charakteryzują się zmianami zapalnymi. U niektórych chorych pojawia się postać łuszczycy stawowej, w której dochodzi do zapalenia stanów.
Wiele słyszy się na temat tego, iż łuszczyca jest chorobą zakaźną, jednak jest to mit, więc nie ma potrzeby by martwić się o zarażenie podczas przypadkowej styczności z chorym. Należy jednak podkreślić, że choroba ta jest często dziedziczna, czyli może być przekazywana w genach z pokolenia na pokolenie.

Pierwsze objawy
Symptomy mogą być różne, dlatego szczególną uwagę należy zwrócić w momencie pojawienia się:
• Płatów łuszczącej się skóry
• Czerwonych, różowych lub brunatnych przebarwień na skórze
• Krostek wypełnionych ropą
• Łusek o szarym kolorze z odznaczonymi brzegami

Ogólne zasady leczenia
Leczenie choroby wymaga cierpliwości i wytrwałości, gdyż jest dosyć złożone i dobierane do konkretnego pacjenta. W pierwszym przypadku można zastosować leczenie miejscowe, które składa się z dwóch etapów:
Etap I – podczas tego etapu zostają usunięte łuski pokrywające zmiany skórne, gdyż utrudniają one działanie leków przeciwłuszczycowych. Należy usunąć je poprzez zastosowanie maści złuszczających, które posiadają w swoim składzie kwas salicylowy lub siarkę. Podobne działanie ma oliwka salicylowa. Stosowanie takiej oliwki bądź maści daje możliwość usunięcie łusek w ciągu kilki dni. Po użyciu preparaty należy zmyć ciepłą wodą z mydłem lub specjalistycznym szamponem dziegciowym dostępnym w aptekach.
Etap II – w momencie usunięcia wszystkich łusek na skórze pojawi się czerwona powierzchnia grudek. Winniśmy w tym przypadku zastosować preparat hamujący nadmierny podział komórek naskórka. Lekarstwa dobiera się do indywidualnych potrzeb chorego, jednak najczęściej stosowanymi lekami jest cygnolina, preparaty dziegciowe, kortykosteroidy, pochodne witaminy D 3.

Najczęściej stosowane specyfiki w leczeniu łuszczycy:
• Retinoidy (reotigason).
• Metotreksat.
• Hydroksymocznik.
• Cyclosporyna A (sandimmun-reoral).
• Inne wprowadzane leki: sulfasalazyna, kwas umarowy, ketokonazol.

Zapobieganie nawrotom łuszczycy
Już od początku należy nastawiać się na generalną eliminację choroby, gdyż łuszczyca posiada szerokie spektrum przyczyn, które ją wywołują. W pierwszej kolejności znaczenie ma walka z ogniskami infekcji bakteryjnych takich jak chore zęby, zatoki, drogi moczowe i rodne. Warto pamiętać również o właściwej diecie bogatej w tran, unikaniu stresu i przede wszystkim o odpowiedniej pielęgnacji skóry. Co raz częściej wśród społeczeństwa pokutuje przekonanie, że częste mycie zaostrza przebieg chorób skórnych – nic bardziej mylnego. Wymienione przypadki mogą uaktywnić proces łuszczycy, bądź w gorszym przypadku zainicjować chorobę. Ważne, aby nie lekceważyć żadnych, nawet najmniejszych objawów.

Leczenie choroby wymaga cierpliwości i wytrwałości, gdyż jest dosyć złożone i dobierane do konkretnego pacjenta. W przeszłości cierpiących na łuszczycę separowano, uważając, iż jest to choroba zakaźna. Mylono ją z trądem. Obecnie osoby chore na łuszczycę bardzo często wstydzą się tego ze względu na nieestetyczny wygląd skóry. Wynikiem tego jest izolacja od społeczeństwa, tym samym nie pozwalają sobie pomóc. Choroba ta nie należy do najłatwiejszych, gdyż tkwi również w psychice człowieka. Dlatego tak ważne jest, by otoczenie miało świadomość jej przebiegu i okazywało wsparcie choremu przy akceptacji z chorobą.

Komentarze są zamknięte!